بعضی از شخصیت های پیکی بلایندرز بر اساس اشخاص واقعی و تاریخی خلق شده اند. مثل وینستون چرچیل که سیاستمدار مشهوری است، جسی ایدن که عضو اتحادیه صنفی و فعال اجتماعی بوده، بیلی کیمبر که ریاست گروه رقیب پیکی بلایندرز را برعهده داشت و در نهایت آسوالد ماسلی که به عنوان سیاستمداری فاشیست در انگستان شناخته می شد.
اما اگر بخواهیم برای واقعی بودن خود توماس شلبی به طور خلاصه و دقیق بدهیم جوابی بدهیم، پاسخ خیر خواهد بود! شخصیتی که کیلین مورفی به ایفای نقش آن می پردازد واقعاً وجود نداشته. نه به عنوان سردسته یک تشکیلات جنایی، نه به عنوان رئیس کارخانه و نه حتی به عنوان عضوی از پارلمان انگلستان.
درست است که خود گروه پیکی بلایندرز یک گروه گنگستری خیابانی واقعی در بیرمنگام [یا با تلفظ صحیح تر بیرمینگهام] بوده اند اما نویسنده سریال، استیون نایت، تمام خانواده شلبی را از ذهن خودش خلق و به عنوان محور اصلی داستان معرفی کرده است.
پیکی بلایندرز یک گروه خیابانی واقعی در شهر بیرمنگام بودند. آن ها معمولاً کت های خیاطی دوز، شال گردن های حریر و ابریشمی و جلیقه های دکمه دار به تن می کردند، چکمه های چرمی با نوک فلزی به پا و کلاه های لبه دار روی سر داشتند و به طور کلی خوش استایل و خوش لباس بودند. اما این که آن ها درون کلاه های لبه دار خود برای کور کردن دشمنانشان تیغ قرار می دادند احتمالاً فقط یک شایعه باشد که بین مردم رد و بدل می شد.
سریال ساخت شبکه BBC کمی بعد از بازگشت پسرهای ارشد خانواده شلبی از خط مقدم جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ شروع می شود و در دوره بین دو جنگ جهانی جریان دارد ولی در واقع دوره اوج گروه پیکی بلایندرز واقعی خیلی قبل تر از این دوران بوده است.
گروه پیکی بلایندرز در اواخر قرن نوزدهم تا شروع جنگ جهانی اول در خیابان های بیرمنگام دیده می شدند. این مردان جوان از طبقه کارگر جامعه بودند که شغلی نداشتند و از روی خشونت، دزدی و به دست آوردن کنترل صنعت قمار بین مردم شناخته شده بودند.
در دهه آخر قرن نوزدهم این باور رواج یافته بود که مردی با نام توماس گیلبرت (Thomas Gilbert)، که با نام کوین مونی (Kevin Mooney) هم شناخته می شود، رئیس گروهی گنگستری که تحت عنوان پیکی بلایندرز فعالیت می کردند بود. این گروه احتمالاً در اطراف محله اسمال هیث (Small Heath)، همان محله ای که تامی شلبی در سریال فعالیت جنایی خودش را شروع کرد، حضور داشتند.
اگر در روایاتی که می خوانید همه چیز کاملاً مطمئن و دقیق نیست و زیاد با کلمه ای مثل «احتمالاً» مواجه می شوید به این خاطر است که از سوابق مجرمانه گروه های گنگستری بیرمنگام ردپاهای تاریخی کمی باقی مانده است و اکثر جنایت های اتفاق افتاده در مناطق فقیر نشین نیز حتی به مرحله ثبت نمی رسیدند.
با این حال، یک گزارش از حمله ای خشونت آمیز در تاریخ ۲۳ مارس سال ۱۸۹۰ ثبت شده است. این گزارش در مورد مردی به نام جورج ایستوود است که بعد از یک مشاجره در میخانه، توسط اعضای گروهی گنگستری دنبال شده و سپس مورد ضرب و شتم قرار می گیرد. او به طرز معجزه آسایی می تواند از دستشان فرار کند اما «با وضعیت وخیمی» به بیمارستان می رسد. علاوه بر «کوفتگی های شدید بدن، جمجمه اش شکسته و پوست سرش در دو یا سه قسمت بریده شده بود.»
گزارش های دیگری نیز در مورد گروه های گنگستری بیرمنگام وجود دارد. مثلاً در تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۸۹۵، روزنامه اخبار عصرگاهی منچستر تیتری با عنوان گروه های گنگستری بزن بهادر (Birmingham Slogging Gangs) کار کرده که در آن قید شده «آن ها اعضای گروه های رقیب پیکی بلایندرز بودند که در گوشه و کنار خیابان ها می ایستادند تا به عابرین حمله یا با گروه های رقیب دعوایی آغاز کنند.»
همچنین چند عکس بازداشت از افراد جوانی مثل هری فاولس (Harry Fowles)، ارنست هینز (Earnest Haynes) و استفن مک نیکل (Stephen McNickle) وجود دارد که البته به خاطر دست خط فردی که برگه بازداشت آن ها را پر کرده، ممکن است اسامیشان کمی متفاوت تر از چیزهایی باشد که نوشته ایم. این افراد به جرم هایی مثل حمله به مغازه یا دزدیدن دوچرخه بازداشت شده بودند اما مثل این که در این گروه بی رحم نیز عضویت داشتند.
گروه های گنگستری بیرمنگام با یکدگیر وارد جنگ می شدند تا کنترل بخشی از منابع و مناطق شهر را به دست بگیرند. با این حال، در دهه اول قرن بیستم میلادی، پیکی بلایندرز مناطق خود را به پسران بیرمنگام (Birmingham Boys) باختند. پسران بیرمنگام تشکیلات بزرگ تری بودند که توسط بیلی کیمبر (که نقش او در فصل اول سریال توسط «چارلی کرید مایلز» ایفا می شد) هدایت می شدند؛ شخصی که به شدت از فعالیت و منابعش محافظت می کرد. در نهایت اما پسران بیرمنگام نیز چندین سالِ بعد از گروه گنگستری سابینی (Sabini) شکست خوردند.
حتی با وجود این که گروه پیکی بلایندرز واقعی برتری و قدرت خود را در دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی از دست داده بودند اما بیرمنگام هنوز هم گنگستر و گروه های گنگستری داشت. در واقع، گفته می شود که عبارت «پیکی بلایندرز» در زبان مردم عامه برای اشاره به هر گروه گنگستری خیابانی استفاده می شد.
کارل چین که یک تاریخدان است در این مورد نوشته: «با این که آن ها [پیکی بلایندرز] قبل از جنگ جهانی اول محو شده بودند و در دهه ۲۰ وجود نداشتند، [اما] شهرت ناخوشایندشان باعث شده بود تا فراموش نشوند.»
استیون نایت بخشی از داستان ها و روایت هایش را نیز از خانواده خود به دست آورده. او در هنگام شروع پخش سریال Peaky Blinders در سال ۲۰۱۳ توضیح داده بود: «والدین من، به خصوص پدرم، خاطرات جذابی از آن افراد وقتی که ۹ یا ۱۰ سالش بود دارد. آن ها شدیداً خوش لباس بودند، شدیداً قدرتمند بودند، در منطقه ای که هیچکس پول نداشت به این ثروت دسترسی داشتند و… گنگستر بودند!»
و با نگاهی به سابقه تاریخی خانواده نایت،به این نکته جالب پی میبریم؛ او در مصاحبه ای مطبوعاتی گفته بود: «عموی پدرم عضوی از پیکی بلایندرز بود. با اکراه در مورد آن صحبت می شود اما خانواده ام به من عکس های کوچکی نشان داده بودند، از کولی ها و اسب ها و مبارزات گنگستری و تفنگ ها، و کت و شلوارهای شسته و رفته.»
صادقانه باید بگویم که این سریال علناً نسخه ای بسط داده شده از واقعیت تاریخی را روایت می کند که در آن حقیقت و خیال با یکدیگر ترکیب شده اند تا اثری فوق العاده را ارائه کنند. با این که سریال به هیچ وجه یک اثر مستند نیست اما استیون نایت به عنوان نویسنده از شرایط تاریخی آن دوران اقتباس هایی داشته است و از رویدادها و اتفاقات مهم آن دوران برای خلق روایتی متقاعد کننده استفاده کرده است.
برای همین است که مثلاً در فصل پنجم شاهد تأثیر سقوط بازار سهام وال استریت در سال ۱۹۲۹ بر روی اقتصاد بریتانیا و زندگی مردم بیرمنگام هستیم. همچنین در همین فصل اخیر شاهد به قدرت رسیدن آسوالد ماسلی هستیم که در دهه ۳۰ میلادی اتحادیه فاشیست های بریتانیا را پایه گذاری کرد.
از همان قسمت اول Peaky Blinders شاهد این بودیم که سیاست به طرز ظریفی در جای جای سریال به کار رفته است و این استفاده حالا به قدری عمیق شده که شاهد شکل گیری خطر کمونیست ها هستیم.
نایت در مورد این گفته: «مردم به جرم اغتشاش دستگیر می شدند و تا شش سال به خاطر صحبت به صورت عمومی در مورد کمونیسم به زندان می افتادند. آن ها دستگیر می شدند و کتک می خوردند. به یاد دارم که پدرم می گفت فردی می ایستاد و در مورد انقلاب روسیه حرف می زد و آن ها می گرفتنش، وارد یک ون می کردنش و دیگر دوباره او را نمی دیدید. [با خود] فکر می کنید، این چیزی نیست که در کتاب ها نوشته شده. اما وقتی تحقیق می کنید، روزنامه های آن دوره را گیر می آورید، متوجه می شوید که چنین اتفاقی افتاده. این یک تاریخ محرمانه است.»
تا به این جای کار، سریال سراغ مسائل دیگری مثل مشکلات روانی پس از جنگ، حقوق زنان و قشر کارگر، جنگ بین گروه های گنگستری، اشراف روسی تبعید شده از کشورشان، نژادپرستی و حتی اعتیاد به مواد مخدر نیز پرداخته است.
نایت در مورد شایعات و اخبار تعجب آور آن دوران می گوید: «اگر روزنامه دیلی میل آن روزها را بخوانید، رسوایی بزرگ در مورد کلوپ های شبانه بود، همه از طریق این بطری های آبی رنگ کوکائین مصرف می کردند. هر کسی با هر کس دیگر رابطه برقرار می کرد، رابطه های سه نفره و مهمانی های جنسی… مردم فکر می کردند انگستان تبدیل به جهنم شده است.»
بسیاری از مخاطبان سریال «پیکی بلایندرز» با دیدن آن سوالی در ذهنشان ایجاد شد که این سریال تا چه حد برگرفته از واقعیت است.
«پیکی بلایندرز»، سریالی موفق، محبوب و پربیننده! این درام جنایی، در فهرست محبوب ترین سریال های در حال پخش دنیا در وبسایت imdb است و تعداد مخاطبانش در 2 فصل آخر، 2 برابر تعداد بینندگان در فصل های اول رسیده است. این سریال که رفرنس هایی به جنگ جهانی اول، تحولات اقتصادی اواخر قرن نوزدهم و چهره های برجسته ای مثل «وینستون چرچیل» دارد؛ این سوال را در ذهن ایجاد می کند که آیا گروه پیکی بلایندرز واقعی است؟ آیا این آدمکشی ها، توطئه ها و دزدی ها واقعا اتفاق افتاده اند؟ در این مطلب، با این گروه تبهکار بیشتر آشنا شوید.
«استیون نایت»، تهیه کننده این سریال، درباره ایده ساخت پیکی بلایندرز در مصاحبه ای با BBC گفت که خانواده اش تجربه ای واقعی از رویارویی با گروه پیکی بلایندرز دارند و این الهام بخش او برای ساخت سریالی درباره این گروه بوده است.
استیون نایت اضافه کرد: «والدینم به خصوص پدرم، خاطراتی از حدود 9 یا 10 سالگی اش از رویارویی با این گروه دارد و در این باره می گوید آنها فوق العاده خوش لباس، بی نهایت قدرتمند و بسیار ثروتمند بودند...و البته آنها گنگستر بودند! من می خواستم که پیکی بلایندرز را از دید پسری 10 ساله نشان دهم که آن افراد برایش باهوش تر، قدرتمندتر و جذاب ترند؛ اسب ها بزرگترند؛ همه چیز بزرگتر است و برای یک بچه به آن سن، هراس انگیزتر!»
پیکی بلایندرز یک باند تبهکار خیابانی در بیرمنگام انگلستان بود که در اواخر قرن 19 و بعد از جنگ جهانی اول فعالیت خود را شروع کرد. این گروه از دل طبقه کارگر و در دوران بحران شدید اقتصادی شکل گرفت. آنها قدرت اجتماعی خود را با خشونت، دزدی، شرطبندی های غیر قانونی و قمار به دست آورده بودند.
این گروه، بسیار سازمان یافته و دارای سلسله مراتب بود.
تیپ ظاهری افراد گروه، پیراهنی موقر، اورکت های یقه دار، جلیقه، دستمال گردن ابریشم، شلوارهای پاچه گشاد، چکمه چرم و کلاه لبه دار بود.
این گروه اوایل دهه 1890 میلادی تشکیل شد و تا اواخر دهه 1920 فعالیت داشت. این گروه بیش از 100 عضو در دوران مختلف داشت. رقبای اصلی گروه پیکی بلایندرز، خانواده سابینی، پسران بیرمنگام به رهبری بیلی کیمبر و شورشی ها بودند.
بلایندرها با شکست دادن شورشی ها به قدرت رسیدند و 20 سال در اوج بودند تا اینکه مغلوب پسران بیرمنگام شدند.
بسیاری از اعضای پیکی بلاندرز بعدها تغییر رویه دادند و از گذشته خود برای فرزندانشان چیزی نگفتند زیرا از آن شرمسار بودند.
به باور عوام، نام گروه را پیکی بلایندرز گذاشتند زیرا اعضای گروه در لبه کلاهشان تیغ می دوختند و در مواقع نیاز به عنوان سلاح از آن استفاده می کردند.
کلمه (Peak) به معنای لبه و (Blinde) به معنای کور است. ظاهرا همان طور که در سریال هم چند بار نشان داده شد؛ از این تیغ ها برای کور کردن افراد استفاده می کردند یا روی پیشانی را زخمی می کردند و چون خون به چشم فرد ریخته می شد موقتا بینایی اش را از دست می داد.
«کارل چین»، مورخ بیرمنگامی، مخالف این حرف است و می گوید این نام را به خاطر ظاهر مرتبشان به آنها دادند. او می گوید که کلا به این نوع کلاه «پیکی» می گویند و اصطلاح «بلایندرز» اصطلاحی محاوره ای در بیرمنگام است که برای افراد خوش تیپ به کار برده می شود. البته حمله با کلاه به افراد در این گروه وجود داشته است.
دوران سختی در بیرمنگام بود و بیشتر پسرها با دزدی و جیب بری روزگار می گذراندند که گاهی منجر به زد و خورد، چاقو کشی و درگیری منتهی می شد. تا اینکه پلیس با دستور از بالا مشغول پاکسازی کوچه و خیابان از این ارازل شد. البته این حرکت پلیس بی جواب نماند و آنها در گروه هایی معروف به «شورشی ها» به مقابله با پلیس پرداختند. در دهه 1890 میلادی این گنگ های خیابانی متشکل از افرادی از 12 تا 30 سال بود. اواخر همین دهه بود که آنها سازماندهی شدند.
یکی از خشن ترین گروه های خلافکار خیابانی، «پیکی بلایندرز» نام گرفت و رهبر آن مرد جوانی به نام «توماس گیلبرت» بود. مقر آنها هم در اسمال هیث در جنوب شرق بیرمنگام قرار داشت. اواخر قرن نوزدهم این گروه اداره شهر را به عهده گرفتند و فعالیت های غیرقانونی خود را گسترش دادند.
بسیاری از اعضای گروه کهنه سرباز های جنگ جهانی بودند. قدرتمندترین فرد در گروه پیکی بلایندرز، «کوین مونی» نام داشت؛ البته نام اصلی او «توماس گیلبرت» بود. دیگر اعضای ثابت گروه، «دیوید تیلور»، «ارنست هاینس»، «هری فولر» و «استفن مک نیکل» بودند. تبهکار معروف، «بیلی کیمبر» هم از اعضای سابق پیکی بلایندرز بوده است.
توماس گیلبرت: رئیس باند پیکی بلایندرز با نام مستعار کوین مونی
دیوید تیلور: کسی که اولین بار در 13 سالگی به جرم حمل سلاح گرم دستگیر و زندانی شده بود.
ارنست هاینس: در نوجوانی به دلیل دزدی و تهاجم دستگیر شده بود.
استفن مک نیکل: تقریبا همزمان با هاینس و با همان جرایم دستگیر شده بود.
هری فولر: جوان ترین عضو گروه بود و او را هری بیبی فیس صدا می کردند. او در حفاری های زمان جنگ مدتی زیر زمین مدفون شده بود و تا مدت ها بعد از جنگ توانایی تکلم نداشت.
طبق گزارش پلیس که در موزه بیرمنگام نگهداری می شود؛ به طور کلی، اعضای این گروه خشن جوانانی کم سن و سال بودند.
اطلاعات دقیقی درباره زنان قدرتمندی که سریال پیکی بلایندرز معرفی می کند مثل «پالی گری» و «ایدا تورن/شلبی» در دست نیست.
«توماس شلبی» با این شخصیت رعب آور و کاریزماتیک، کاراکتری داستانی و ساختگی است. اگرچه «استیون نایت» شخصیت های واقعی را هم در سریال آورده، افرادی مثل: «ازوالد موزلی»، سیاستمداری که فاشیسم را در دهه 1930 میلادی به بریتانیا آورد اما بیشتر شخصیت ها ساخته ذهن «نایت» هستند. او خاطرات کودکی پدرش در بیرمنگام را با شخصیت هایی خیالی تلفیق کرده تا سریال پیکی بلایندرز را بسازد.
برچسب: توماس شلبی,تامی شلبی,پیکی بلایندرز,Peaky Blinder,داستان Peaky Blinder واقعی است؟,
نویسنده: سینا